جمعه 10 آذر 1391  03:29 ب.ظ
نوع مطلب: (خودکشی ،) توسط: جلال موسیر لهستانی

رسم ساتی
الهه ٔ هندی . دختر داکشا وهمسر شیوااست . چون پدرش شوهر او را تحقیر کرد ساتی خود را در آتش انداخت . در هند باستان زن را پس از مرگ شوهرش می‌سوزانیدند که به این رسم ساتی (سانسکریت: सती) گفته می‌شد. در هند باستان این رسم اهمیت فرهنگی و دینی بسیاری داشت و نشانه وفاداری زن به شوهر تلقی می‌شد. هر چند بیشتر ساتی‌ها به صورت داوطلبانه انجام می‌گرفت اما فشارهای خانوادگی و اجتماعی و اجبارها زن را به شرکت در این مراسم وامی داشت. رسم ساتی هم در بین زنان عادی و هم در بین زنان اشرافی رایج بود و یک فریضه دینی محسوب می‌شد. سال‌ها بعد با به قدرت رسیدن فرمان‌روایان مسلمان در هند ساتی نمادین به وجود آمد که در این مراسم زن بیوه در کنار شوهر مرده خود زانو می‌زد و کلماتی را که نشانه وفاداری اوست بر زبان می‌آورد؛ بدون این که مجبور به سوزانیدن خود باشد.
تصویب قانون ممنوعیت ساتی در سال 1361 گرچه بیوه های هند از بلای زنده سوختننجات پیدا کردند، اما آنجا که تعلمات «دین هندو» ازدواج مجدد زنان بود، بسیاری ازبیوه های هند مجبور بودند که زندگی فلاکت باری را تا آخر عمر ادامه دهند. بسیاری ازبیوه زنان بر این عقیده بودند که حداقل با سوزاندن خود از مشکلات بسیاری رهامی شوند، اما زندگی بدون شوهر تا پایان عمر برای آنان مصیبت بزرگتری به حسابمی آید.


در این راستا بود که «اشیوان چاندویدیاساکا» مبارزه خود را برای تصویب قانونازدواج مجدد زنان آغاز نمود. نهایتا در سال 1235 قانون خود را به تصویب رساند. بهتدریج رسم ساتی در میان هندوها کم رنگ گردید. اما صد سال پس از سال 1336 دوباره یکبیوه جوان 22 ساله در شهر «گوالیور» اقدام به خودسوزی همراه با سوختن جنازه شوهرشکرد. حتی در سال 1366 زن جوان 22 ساله ای پس از درگذشت شوهرش در ایالت «راجستان» اقدام به ساتی کرد. هنگامی که روپ، خود را در آتش جنازه شوهرش می انداخت، چندینهزار نفر از جمعیت در برگزاری ساتی حاضر بودند.

باتشکراز
http://www.bahaneh.net

هراکیری

هاراکیری (به ژاپنی: 切腹, Seppuku) نوعی خودکشی مذهبی با دریدن شکم است. هاراکیری در ابتدا مختص به سامورایی‌ها بود. به عنوان بخشی از آیین سامورایی‌ها هاراکیری نوعی مرگ شرافتمندانه محسوب می‌شود به جای آنکه یک سامورایی بدست دشمن بیفتد. نوع دیگر هاراکیری زمانی رخ می‌دهد که یک سامورایی عمل خطایی انجام داده که مستوجب مرگ است. در هاراکیری فرد هاراکیری‌کننده شمشیر را در شکم خود فرو کرده و آنرا به چپ و راست حرکت می‌دهد.

هاراکیری قرن‌هاست در میان سامورایی‌ها وجود دارد و برای حفظ شرف و وفاداری و ایمان انجام می‌شود[۱]. در سال ۱۸۷۳ هاراکیری به عنوان یک مجازات قضایی در ژاپن منع شد ولی حتی پس از فرمان منع به کارگیری آن به عنوان مجازات این کار در میان نظامیان و دیگر مردم ژاپن به عنوان نمادی از شرافت ادامه داشت. بسیاری از سربازان شکست خوردهٔ ژاپنی در پایان جنگ جهانی دوم دست به خودکشی به این سبک زدند تا به تسلیم شدن کشورشان در جنگ اعتراض کنند.






کامی کازه

کامیکازه (به ژاپنی: 神風) که یکی از واژگان شینتو است، در لغت به معنی «باد الهی» است و به حملات انتحاری اطلاق می‌شود که توسط نیروی هوایی ارتش امپراتوری ژاپن علیه کشتی‌های جنگی نیروهای متفقین انجام می‌شد.

خلبانان کامیکازه به عمد تلاش می کردند که هواپیمای خود را که معمولاً به مواد منفجره و انواع بمب‌ها و یا مخازن پر از سوخت مجهز بود به کشتی‌های جنگی بکوبانند.

هنگامی که مغول‌ها دو بار در سال‌های ۱۲۷۴ و ۱۲۸۱ به جزیره‌های جنوب غربی ژاپن حمله کردند، توفان شدیدی درگرفت و باعث شکست آنان در هر دو تهاجم شد. ترکیب کامیکازه از آن زمان رواج پیدا کرد. بعدها و در هنگام جنگ جهانی دوم کامیکازه به حمله‌های انتحاری خلبانان نیروی هوایی ژاپن نیز گفته شد. با پیشرفت ناوگان دریایی ایالات متحده آمریکا به سمت ژاپن، نیروی دریایی ژاپن که دیگر توان مقابله با هواپیماهای جدیدتر آمریکایی را نداشت، تصمیم گرفت که ۲۵۰ کیلوگرم مواد منفجره را بار جنگنده‌های هوایی خود کند و برای انهدام رزم‌ناوهای هواپیمابر آمریکایی حاضر در آسیا پاسیفیک، این هواپیماهای تک سرنشین را به عرشه آن کشتی‌ها بزند. فقط در ماه مه سال ۱۹۴۳، چهل و سه حملهٔ کامیکازه اتفاق افتاد. این هواپیماها برای به حداکثر رساندن آسیب به رزم‌ناوها طراحی شده بودند.

البته این احتمالاازروی اجباربوده است

منبع دومطلب اخر ویکیپدیابوده است


  • آخرین ویرایش:سه شنبه 28 خرداد 1392
نظرات()   
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات