چهارشنبه 28 فروردین 1392  12:56 ق.ظ
نوع مطلب: (فرقه ،اسلام ،) توسط: جلال موسیر لهستانی





شرک از نظر لغت به معنای شریک قرار دادن است. اما در فرهنگ و اصطلاحات دینی به معنای شریک قرار دادن موجود دیگری با خدای بزرگ در یکی از مقامات و شئون مخصوص به آفریننده عالم است، چه این که در آفرینش جهان شریک شمرده شود، یا در تدبیر و اداره نظام هستی، یا در تأمین نیازمندی های انسان و یا در چیزهای مشابه آن.



شرک در برابر توحید است و موحد کسی را گویند که به خدای یگانه ایمان داشته باشد و در هیچ یک از مقامات ویژه خدایی، کسی یا چیزی را شریک او نداند. این در حالی است که موحدان هیچ گاه منکر نقش افراد آدمی یا دیگر موجودات عالم در تامین نیازمندی های خود یا دیگر تغییر و تحولات این جهان مادی نیستند؛ زیرا جهان طبیعت بر اساس قانون «علیت» استوار شده و تاثیر و تاثر میان اشیای این عالم کاملا آشکار است.

از سویی، انسان یگانه پرست برای هیچ موجودی جز خداوند «استقلال در تاثیر» قائل نیست و قدرت تاثیرگذاری هر کس و هر چیز را فیض الهی و پرتوی از رحمت واسعه او دانسته و معتقد است که هیچ کس بدون عنایت آن هستی بخش بزرگ، امکان و قدرت هیچ گونه تاثیر و عملی را نداشته، بلکه حتی هستی خود را لحظه به لحظه از وی دریافت می کند

. بنابر آن چه بیان شد مشرک کسی است که برای غیر خداوند «نقش مستقل» در عالم وجود قائل باشد البته مشرک به موجب آن که توحید و یگانگی خدا را در برخی از شئون خداوندی انکار کرده است، «کافر» نیز نامیده می شود؛ چنان که قرآن شرک به خداوند را کفر به پروردگار معرفی کرده است: «اذ تامروننا ان نکفر بالله و نجعل له اندادا» (سبأ آیه 33)؛
 آیا به ما دستور می دهید که به خدا کافر شویم و شریک ها و مانندهایی برای او قرار دهیم؟

و نیز فرموده است: «ما کان للمشرکین ان یعمروا مساجد الله شاهدین علی انفسهم بالکفر» (توبه آیه 17)؛
مشرکان حق ندارند به تعمیر مساجد خدا دست بزنند؛ زیرا خود می دانند که کافرند.

آن چه گفته شد، معنای عام شرک است، اما اگر بخواهیم به طور مبسوط به جلوه های گوناگون آن بنگریم، انواع مختلفی از شرک و مشرکان را خواهیم دید که قرآن کریم با ذکر آیاتی درباره آن ها، مطالبی را بیان می کند.


  • آخرین ویرایش:چهارشنبه 28 فروردین 1392
نظرات()   
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات